شمارهٔ ۴۴۰
هوش مصنوعی: این ابیات درباره ناپایداری و بی‌ثباتی جهان هستی صحبت می‌کنند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اجزای دنیا از یکدیگر جدا نمی‌شوند و هیچ چیز نمی‌تواند آن‌ها را برهم زند. همچنین زمانی که زندگی یا امور به بن‌بست می‌رسند، انسان‌ها ناچارند که با تدبیر و تدابیری جدید، مشکلات را حل کنند و ادامه دهند.
گردون که ز هم نمی‌فتد اجزایشکو سیل عدم که بر کند از جایش؟
هوش مصنوعی: آسمان که همیشه بینقص و پایدار است، کجاست آن طغیانی که بتواند همه چیز را از جا بکند و تغییرش دهد؟
هرگاه که لقمه‌ای گره شد به گلوناچار خورند آب بر بالایش
هوش مصنوعی: وقتی لقمه‌ای در گلو گیر کند، ناچار باید برای راحتی بلعیدن آن، آب بنوشند.