تناجی
قدسی مشهدی

شمارهٔ ۴۷۴

آن شوخ که دل به جلوه او دادماز شوخی، داد خانمان بر بادم
عالم همه زو پرست و من زین شادمکش راهِ برون شد نبود از یادم