شمارهٔ ۴۷۸
هوش مصنوعی: ای شاعر، من از جانم شیرینی و از بدنم شکایت ندارم. من در این دنیا و آن دنیا دو کام شیرین دارم. اگر در وطن باشم یا در غربت مثل گوهر، همیشه از درون خودم روشنی و نور دارم.
نی شکر ز جان، نه شکوه از تن دارمکام دو جهان، در دو جهان من دارم
هوش مصنوعی: من از جانم شیرینی مینوشم و از بدنم گلهای ندارم. در هر دو جهان، تمامی خواستهها و آرزوهای من برآورده است.
گر در وطن است، اگر به غربت، چو گهراز خویش چراغ خویش روشن دارم
هوش مصنوعی: اگر در وطن باشم یا در غربت، همیشه چراغ راه خودم را روشن نگه میدارم، مانند گوهر که همیشه درخشان است.