تناجی
قدسی مشهدی

شمارهٔ ۴۷۷

در عشق، به جز زیان ندارد سودماز تیرگی اختر خود خشنودم
از بخت سیاه، بر سرم منت‌هاستچون لاله، چراغ روشن است از دودم