شمارهٔ ۴۸۷
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات ساده‌لوحی و معصومیت شاعر اشاره دارد. شاعر خود را به عنوان آیینه‌ای معرفی می‌کند که نشان‌دهنده سادگی و دل پاک اوست. او به زیبایی و لطافت دوستانش در باغ اشاره می‌کند و آن‌ها را با غنچه‌های گل مقایسه می‌کند که نشان‌دهنده‌ی ناز و دلربایی آن‌هاست. در کل، شعر به ارزش سادگی و زیبایی در روابط انسانی می‌پردازد.
چون آینه، گر به ساده‌لوحی مثلماین بس بود از ساده‌دلی ماحصلم
هوش مصنوعی: اگر مثل آینه صاف و بیغل و غش باشم، همین ویژگی از سادگی و بیپناهی من کافی است.
کز رقعه ساده عزیزان چمنچون غنچه ز برگ گل بود پر، بغلم
هوش مصنوعی: از نوشتههای ساده و دلنشین عزیزان، همچون غنچهای که در میان برگهای گُل جا دارد، در آغوشم.