شمارهٔ ۴۸۸
هوش مصنوعی: این ابیات دربارهٔ عشق و دلبستگی سخن می‌گویند. شاعر به این اشاره دارد که اگرچه در ابتدا معشوق با محبت و لطفش او را رام کرده، اما به سرعت از نظرش دور شده و او را رنج می‌دهد. به نوعی، بیان می‌کند که سرنوشت و ناپایداری عشق مانند تغییرات شب و روز است؛ چون معشوق مانند خورشید در صبحگاه است که در آن شوق و روشنایی وجود دارد و سپس در غروب، به زمین می‌افتد و تاریکی و غم را به ارمغان می‌آورد.
خود کرد به لطف اگرچه اول راممزود از نظر افکند بت خودکامم
هوش مصنوعی: اگرچه در ابتدا به لطف خودم را رام کردم، اما خیلی زود از نظر دورم ساخت و به من بیتوجهی کرد.
خوی فلک است دلبرم را که چو مهربرداشت صباح و بر زمین زد شامم
هوش مصنوعی: دلبر من اطرینی دارد که همچون خورشید در سپیده دم برمیخیزد و شبها در زمین فرومیافتد.