شمارهٔ ۴۹۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از ترس و نگرانیهایی که درباره خود دارد صحبت میکند. او برخی روزها به فکر عفو و بخشش میافتد، اما در دلش بین امید و ترس تناقض وجود دارد. در نهایت، از خدا میخواهد که به او بگوید باید کدام یک از این احساسات را بیشتر در نظر بگیرد.
از خوف، گهی خاطر خود ریش کنمگه تکیه به عفو بخششاندیش کنم
هوش مصنوعی: گاهی از ترس، دل خود را میآزارم و گاهی به بخشش و عفو فکر میکنم و به آن تکیه میزنم.
امّید و هراس در دلم یکسانندیا رب تو بگو کدام را بیش کنم
هوش مصنوعی: در دل من امید و ترس به یک اندازه وجود دارند، خدایا تو بفرما که کدام یک را بیشتر کنم.