شمارهٔ ۵۱۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نفس خود میگوید که بس است این همه عصیان و نافرمانی، چون هیچ وقت از کارهای خود پشیمان نمیشود. او به دنبال ندامت و پشیمانی است که بتواند از این ویرانی و خراب کردن (خود) رها شود.
ای نفس، بس است این همه عصیانکردنچون هیچ پشیمان نشوی از کردن
هوش مصنوعی: ای جان، دیگر بس است که اینقدر نافرمانی کنی، چون هیچگاه از کارهای خود پشیمان نمیشوی.
دنبال ستم ندامتی هست که سیلخود تیره شود ز خانه ویرانکردن
هوش مصنوعی: اگر به ظلم ادامه دهی، به زودی دچار پشیمانی میشوی و عاقبت کار، باعث ویرانی خانه و زندگیات خواهد شد.