شمارهٔ ۵۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عمق وجود خود و کدورت های باطنی که ندارد صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که از ازل مانند لولوی تر (پرهیزکار) پاک و بی‌کدورت است. دل او به خاطر شعر زیبای محبوبش روشن است و او همانند صدفی است که در آب، گوهر باطن خود را شست و شو می‌دهد. به طور کلی، شعر به تمایل شاعر به پاکی و روشنی روحی اشاره دارد.
از کس نبود کدورتم در باطندارم ز ازل چو لولوی تر باطن
هوش مصنوعی: هیچکس نمیداند که در درون من چه احساس ناخوشایندی دارم؛ مانند لولوی ترسناک که از ابتدا درونم وجود داشته است.
دل روشنی‌ام ز صافی شعر ترستشستم چو صدف به آب گوهر باطن
هوش مصنوعی: دل روشن من از پاکی شعر تو شستشو شد، مانند صدفی که در آب با گوهر درونش تمیز میشود.