شمارهٔ ۵۳۹
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از معشوق خود می‌خواهد که به سخنانش گوش نکند. او از درد و غم عمیق خود به زبان می‌آورد و مطرح می‌کند که احساساتش فراتر از یک جمله ساده است. به نوعی، او به نازک‌دلی و حساسیت معشوق اشاره می‌کند و می‌خواهد که او از فریادهای درونی‌اش غافل نماند.
ای بی‌جگر، آواز کمانم مشنویک حرف به کوی صد زبانم مشنو
هوش مصنوعی: ای تویی که جگر نداری، صدای کمانم را نشنو؛ یک کلمه از من در کوی عشق نگو و هزار زبان من را نشنو.
پر سوز غم است داستانم مشنونازک‌دلی ای صنم، فغانم مشنو
هوش مصنوعی: داستان من پر از درد و غم است، بنابراین ای معشوقهی نازکدل، به نالهها و فریادهای من توجه نکن.