شمارهٔ ۶۱۱
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به وصف حالتی می‌پردازد که در آن عشق و شوری درونی وجود دارد، اما از آن غافل است. او به انسان هشدار می‌دهد که در این حالت مثل باده‌ای که بدون شعله می‌جوشد، غافل و بی‌هوش است. همچنین اشاره می‌کند که این حالتی شبیه بازی کودکانه است که انسان را از عشق دور کرده و به خود مشغول کرده است. در نهایت، او به نیاز به بیداری و آگاهی در این وضعیت اشاره دارد.
بی شعله، چو باده خود به خود می‌جوشیغفلت به تو داده داروی بیهوشی
هوش مصنوعی: بیآنکه شعلهای داشته باشی، خود به خود در حال جوشیدن و تولید هستی. غفلت و نادانی به تو نوعی داروی بیهوشی داده است.
لعب هوست است ز عشق دور افکندهماند ز سبق، طفل ز بازیگوشی
هوش مصنوعی: بازی و شادابی ناشی از عشق است که باعث میشود از همه چیز دور شویم و شبیه کودکی شویم که به خاطر بازی و شیطنتهایش در دنیای خود غرق شده است.