شمارهٔ ۶۳۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل می‌خواهد که از خواسته‌ها و آرزوهای بی‌پایه دست بردارد و بی‌پروا نباشد. او به یاد سیر در باغ قدس اشاره می‌کند و نگرانی دارد که مبادا در آن باغ زیبا، گلی را بی‌ملاحظه و بی‌توجهی خراب کند. این شعر به اهمیت دقت و احتیاط در مواجهه با زیبایی‌های زندگی اشاره دارد.
ای دل، می تجرید تمنا نکنیبی‌پروایی، مباد پروا نکنی
هوش مصنوعی: ای دل، اگر به دنبال نوشیدن شراب خلوص و عاشقانه هستی، نباید از بیپروایی هراس داشته باشی. مبادا در این راه تردید کنی.
سیر چمن قدس به خاطر داریترسم که در آن باغ، گلی وا نکنی
هوش مصنوعی: شاید به یاد داشته باشی که چمنهای زیبای بهشت چقدر دلانگیز و دلنشین بودند. نکند باز هم در آن باغ، گلی را نشکنی و نابود کنی.