تناجی
قدسی مشهدی

شمارهٔ ۶۴۶

هرچند که دارد آسمان مهر و مهیاز جای درآردش ز چشمت نگهی
در بحر، ز هر قطره تنک ظرف ترستبا آن که حباب را چو دریاست تهی