شمارهٔ ۷۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از رابطه عمیق و نزدیک میان خود و معشوق صحبت می‌کند. او از معشوق می‌خواهد که با او باشد و از خجالت نرود. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر برای عشقش خطاهایی هم مرتکب شود، باز هم زیبایی (گل) در زندگی‌اش کم نخواهد شد. این ابیات نشان‌دهنده عشق ناب و بی‌دغدغه است.
من آن توام تو آن من باش ز دلبستاخی کن چرا نشینی تو خجل
هوش مصنوعی: من و تو یکی هستیم، پس چرا از عشق و علاقهام دوری میکنی و خجالت میکشی؟ بیا به هم نزدیک شویم.
گر جرم همه خلق کنم پاک بحلدر مملکتم چه کم شود؟ مشتی گل
هوش مصنوعی: اگر همه انسانها را از گناه پاک کنم، در کشورم چه چیزی کم خواهد شد؟ فقط یک مشت گل.