شمارهٔ ۹۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و وابستگی عمیق به محبوب می‌پردازد. شاعر می‌گوید که دل و جان هیچ ارزش و وجودی بدون حضور محبوب ندارند. او تأکید می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند بدون محبوب معنی و زیبایی داشته باشد و حتی خرد نیز نمی‌تواند راهی را بی‌او بپیماید. در واقع، عشق و حضور محبوب تنها چیزهایی هستند که زندگی را معنا می‌دهند.
دل کیست که گوهری فشاند بی تویا تن که بود که ملک راند بی تو
هوش مصنوعی: دل چه کسی است که بدون تو بتواند جواهر بیافشاند؟ یا چه کسی است که بدون تو بتواند بر دنیا حکمرانی کند؟
والله که خرد راه نداند بی توجان زهره ندارد که بماند بی تو
هوش مصنوعی: قسم به خدا که عقل بدون تو راهی را نمیشناسد و جان نیز طاقت ادامهی حیات را بدون تو ندارد.