شمارهٔ ۱۰۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که راه را به او نشان دهد و درهای بسته را بگشاید، زیرا او را تنها امید و راهنمایی می‌داند. همچنین، او از خدا می‌خواهد که غم‌ها و اندوه‌هایش را از دلش بزداید، زیرا معتقد است که خداوند توانایی پاک کردن دل از غم‌ها را دارد.
بنمای رهی که ره نماینده توئیبگشای دری که در گشاینده توئی
هوش مصنوعی: راهی را نشان بده که خودت آن را میشناسی و دری را باز کن که تو خود کلید آن هستی.
زنگار غمان گرفت دل در بر منبزدای دلم که دل زداینده توئی
هوش مصنوعی: دل من از غم‌ها کدر و غمگین شده است، پس این دل را از خودت دور کن، زیرا تو تنها کسی هستی که میتوانی آن را از این ناامیدی رها کنی.