بخش ۱۷
هوش مصنوعی: نویسنده در این متن دعا و نیایش خداوند را بیان میکند و از او میخواهد که نعمتهایش را از ما نگیرد و به ما کمک کند تا از عیبها و اشتباهات خود دور شویم. او از خدا میخواهد که ثمره کارهای مثبتش را به او ببخشد و از عواقب منفی کارهایش دور نگه دارد. همچنین، نویسنده به بزرگی و مظلومیت خود در برابر محبت خداوند اشاره میکند و نشان میدهد که چقدر در پی وفاداری به اوست در حالی که در عذاب و سختی به سر میبرد.
پیر طریقت گوید: خدایا شاد بدانیم که تو بودی و ما نبودیم کار تو در گرفتی و ما نگرفتیم خدایا هرچه بی طلب بما دادی به سزاواری ما تباه مکن هرچه بجای ما کردی از نیکی به عیب ما از ما بریده مکن هرچه نه بسزای ما ساختی بناسزائی ما جدامکن خدایا آنچه ما خود کشتیم به بر میار و آنچه تو ما را کشتی آفت ما از آن باز دار
هوش مصنوعی: ای خدای بزرگ، ما خوشحالیم که تو وجود داشتی و ما نبودیم. تو کارهایت را انجام دادی و ما قادر به انجام آنها نبودیم. خواهش می‌کنم هر آنچه که بدون درخواست ما به ما عطا کردی، بر اساس شایستگی ما تباه نکن. هر کار نیکی که به جای ما انجام دادی، با عیوب و نقص‌های ما تداخل نداشته باشد. هر چیزی که نه بر اساس شایستگی ما به وقوع پیوسته، به ما نسبت نده. پروردگارا، آنچه که با دستان خود کشتیم، به ثمر برسان و از آفات آنچه که خود را دچار آن ساختی، ما را در امان نگه‌دار.
من که باشم که بتن رخت وفای تو کشمدیده حمال کنم بار جفای تو کشم
هوش مصنوعی: من کیستم که بخواهم به خاطر وفای تو اشک بریزم و بار سنگین بی‌وفایی‌ات را تحمل کنم؟
بوی جان آیدم از لب که حدیث تو کنمشاخ عز رویدم از دل که بلای تو کشم
هوش مصنوعی: چنین مفهومی را می‌توان به این صورت بیان کرد: با بوی جان، از لبانم عشق تو را سخن می‌گویم و از دل انقلاب و غم عشق تو را بر دوش می‌کشم.