بخش ۲۶
هوش مصنوعی: این متن به زبان شاعرانگی به توصیف معانی عمیق الهی و حالاتی از عشق و وفا به خداوند می‌پردازد. نویسنده اشاره می‌کند که در وصال و یاد خدا، نه اندوهی وجود دارد و نه غم. خداوند را به عنوان معبود یگانهای معرفی می‌کند که تنها دستگیر خستگان و نوازنده یتیمان است. او تأکید می‌کند که محبت و لطف خداوند، آرامشبخش دلهای عاشق و عارفان است و از آثار ذکر و تجلیات او در زندگی مومنان سخن میگوید. این متن تماماً حول محور عشق الهی و سیر و سلوک عارفانه میچرخد.
پیر طریقت گوید: ای سزای کرم ای نوازنده عالم نه با وصل تو اندوه است نه با یاد تو غم لا اله الا هو خدائی که نیست معبود به سزا جز او دستگیر خستگان نیست جز توقیع جمال و لطف او نوازنده یتیمان نیست جز منشور کرم او بار خدائی که دلهای دوستان بسته بند وفای او و جانهای مشتاقان در آرزوی لقاء او ارواح عاشقان مست از جام ولاء او آرامی خستگان از نام و نشان او سرور عارفان از ذکر و پیغام او
هوش مصنوعی: این متون به ستایش خداوند می‌پردازد و بیان می‌کند که هیچ اندوهی در پی وصلِ او وجود ندارد و یاد او نیز غم‌آور نیست. خداوندی که شایسته‌ی پرستش است و تنها اوست که می‌تواند به خستگان کمک کند و لطف و جمالش برای یتیمان و درماندگان نور امیدی است. دلهای دوستان به وفاداری به او بسته شده و جانهای مشتاق در آرزوی دیدار او هستند. عاشقان از شربت محبت او مست شده و خستگان در آرامش نام و نشانه‌های او یافته‌اند. همچنین او سرور عارفان است که از ذکر و پیام او بهره‌مند می‌شوند.