بخش ۵۳
هوش مصنوعی: پیر طریقت بیان میکند که اگر در روز اول از عنایت الهی خبری باشد، طاعت منجر به پاداش و معصیت به مغفرت میشود. اما اگر عنایت نباشد، طاعت باعث ندامت و معصیت باعث شقاوت خواهد شد. شکر و مشکل بودن امور به خود انسان مربوط نیست، بلکه به تقدیر الهی بستگی دارد. او از خداوند میخواهد که اگر به او عنایت نمیکند، سرنوشت انسان جز حسرت نخواهد بود. یاد حجت و حضور او را گرامی میدارد و بیان میکند که هر کسی در جستجوی خدا امیدی دارد و دیدار او، بدون نیاز به مزد یا بهشت، هدف انسان است.
پیر طریقت گوید: آه از روز اول اگر آنروز عنایت باشد طاعت سبب مثوبت است و معصیت باعث مغفرت و اگر آن روز عنایت نباشد طاعت سبب ندامت و معصیت باعث شقاوت است، شکر که شیرین آمد نه بخویشتن آمد و حنظل که تلخ آمد نه بخود آمد کار نه بآنست که از یک کسی کسل آید و از کس دیگر عمل کار آن دارد که در ازل شایسته کار آید خدایا اگر در کمین راز تو بما عنایت نیست سرانجام قصه ما جز حسرت وندامت نه؟
هوش مصنوعی: پیر طریقت میگوید: اگر در روز اول، لطفی باشد، عبادت موجب پاداش و معصیت باعث بخشش خواهد شد. اما اگر آن روز لطفی نباشد، عبادت منجر به پشیمانی و معصیت به درد و رنج میانجامد. شکرگزاری که شیرین و لذتبخش است، ناشی از خود ما نیست و تلخیهای زندگی هم ما را از درون نمیآزارد. این وضعیت به این بستگی دارد که چگونه افراد عمل میکنند و چه شایستگیهایی در سرنوشت آنها وجود دارد. خدایا، اگر ما در کشف اسرار تو توفیق نداریم، آیا سرانجام داستان ما جز پشیمانی و حسرت خواهد بود؟
ای حجت را یاد و انس را یادگار خود حاضری ما را جستن چه بکار الهی هر کس را امیدی و امید رهی دیدار رهی را بی دیدار نه به مزد نیاز است نه با بهشت کار
هوش مصنوعی: ای حجت خدا، به یاد تو و یادگار انس تو که همیشه در ذهن ما هستی. ما در جستجوی تو هستیم و در این مسیر الهی، هر کس امیدی دارد و راهی برای ملاقات با تو مییابد. این ملاقات به خاطر درآمد و بهشت نیست، بلکه از سر عشق و نیاز به توست.