بخش ۸۴
هوش مصنوعی: این متن به توحید و ارتباط نزدیک با خداوند اشاره دارد. شاعر به او صفاتی چون نور، محبت و نعمت میدهد و از او طلب باران رحمت و آگاهی میکند. او به خدای خود به عنوان یار و راهنما اشاره میکند و میگوید که تنها در یاد او زندگی میکنیم. در نهایت، شاعر از خداوند میخواهد به حاجت کسانی که به او نیاز دارند، توجه کند.
ای بوده و هست و بودنی، گفتت شنیدنی مهرت پیوستنی و خود دیدنی ای نور دیده و ولایت دل و نعمت جان و همیشه مهربان نه ثنای تو را زبان نه دریافت تو را درمان ای هم شغل دل و هم غارت جان، خورشید شهود یک بار از افق عیان برآر و از ابر وجود قطره ای چند بر ما، باران بار
هوش مصنوعی: ای وجودی که همیشه بوده، هست و خواهد بود، عشق تو قابل شنیدن است و وجودت را میتوان دید. ای نور چشمانم، ای ولی دل و نعمت جان، همیشه مهربان هستی. نه زبان قادر است تو را ستایش کند و نه شناخت تو به درمان دردها میانجامد. ای همکار دل و همدرد جان، یک بار خورشید شناخت را از افق روشن نمایان کن و چند قطره از باران وجودت را بر ما ببار.
ای گشاینده زبان مناجات گویان و انس افزای خلوتهای ذاکران، و حاضر
هوش مصنوعی: ای کسی که زبان دعاگویان را میگشایی و با حضورت دلهای ذاکران را گرم میکنی، و همیشه در کنار ما هستی.
نفسهای راز داران جز از یاد کرد تو ما را همراه نیست و جز از یاد داشت تو ما را زاد نه و جز از تو بتو دلیل و رهنما نیست، خدایا در حاجت کسی نظر کن که او تو را یک حاجت بیش نیست
هوش مصنوعی: نفسهای رازداران تنها با یاد تو به ما زندگی میدهند و جز یاد تو، چیزی برای ما وجود ندارد. بدون تو، هیچ دلیلی و راهنمایی برای ما نیست. خدایا، به کسی که نیازمند است نگاه کن که تنها یک خواستهاش، تو هستی.