شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: این متن دعایی است به خداوند که به وصف او و ویژگیهایش میپردازد. شاعری از او به عنوان خالق بیهمتا، اول و آخر، ظاهر و باطن، و بخشنده‌ای که عذرها را میپذیرد و از بندگانش میبخشاید، یاد میکند. او از خداوند میخواهد که عیبهای بندگان را نبیند و رحمتش را بر آنها نازل کند، چرا که بندگان در اشتباه و خطا هستند و خداوند غنی و مهربان است.
الهی ای خالق بی مدد و ای واحد بیعدد، ای اول بی بدایت و ای آخر بی نهایت ای ظاهر بی صورت و ای باطن بی سیرت، ای حی بی ذلت، ای معطی بی فکرت و ای بخشنده بی منت، ای داننده رازها، ای شنونده آوازها، ای بیننده نمازها، ای پذیرنده نیازها، ای شناسنده نامها، ای رساننده گامها، ای مبرا از عوایق، ای مطیع بر حقایق، ای مهربان بر خلایق عذرهای ما بپذیر که تو غنی و ما فقیر و بر عیبهای ما مگیر که توقوی و ما حقیر، از بنده خطا آید و زلت و از تو عطا آید و رحمت
هوش مصنوعی: ای خداوندی که تنها تو هستی و بی‌نیاز از دیگران، ای آغاز بدون شروع و پایان بدون انتها، ای ظاهر بدون شکل و باطن بدون صورت، ای زندگی‌بخش که هیچ ذلتی نداری، ای بخشنده‌ای که فکر نمی‌کنی و عطا می‌کنی بدون چشمداشت، ای دانای اسرار، ای شنوای صداها، ای بینای عبادت‌ها، ای پذیرنده درخواست‌ها، ای شناسنده نامها، ای راهنما در گامها، ای بی‌عارض و ای گذر از حقایق، ای مهربان با مخلوقات. عذرهای ما را بپذیر که تو غنی هستی و ما فقیر، و بر عیبهای ما خرده مگیر که تو بزرگ و ما حقیر هستیم. از بندگی که خطا کند و بیمار باشد، از تو عطا و رحمت می‌بارد.