شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و محبت عمیق خود به معشوق می‌پردازد و بیان می‌کند که هیچ غمی وجود ندارد زیرا او معشوق را دارد. او تأکید می‌کند که در عشقش به هیچ کس دیگری فکر نمی‌کند و دلش تنها برای معشوق است. به عبارت دیگر، تمام توجه و احساسات او به یک نفر متمرکز شده و هیچ جای دیگری برای کسی در دلش وجود ندارد.
الهی چه غم دارد که تو را دارد و کرا شاید که تو را نستاید، آزاد آن نفس که بیاد تو بازان و آباد آن دل که بمهر تو نازان و شاد آن کس که با تو در پیمان است
هوش مصنوعی: خداوند، چه غمی دارد کسی که تو را دارد و چه کسی میتواند تو را نپرستد؟ دل آن کس آزاد است که به یاد تو زندگی کند و دل آن کس آباد است که به عشق تو زندگی کند. خوشبخت آن کسی است که با تو در پیمان است.
ما را سر و سودای کس دیگر نیستدر عشق تو پروای کس دیگر نیست
هوش مصنوعی: ما فقط به عشق تو فکر میکنیم و هیچ چیز دیگری در ذهنمان نیست. هیچ نیازی به دیگران نداریم و تمام احساسات ما برای توست.
جز تو دگری جای نگیرد در دلدل جای تو شد جای کس دیگر نیست
هوش مصنوعی: هیچکس دیگری نمیتواند در دل من قرار بگیرد؛ دل من تنها برای توست و جایی برای هیچکس دیگر ندارد.