شمارهٔ ۹۹
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر از خداوند می‌خواهد که راه رضایتش را نشان دهد و به دنبال نور و روشنایی دل خود است. او به لطف و عطای الهی اشاره کرده و می‌گوید که اگر خداوند به او بهشت و رحمت عطا کند، این نعمت‌ها به خاطر لطف و کرم خداست. شاعر در جستجوی رضایت و هدایت الهی است.
من بنده عاصیم رضای تو کجاستتا ریک دلم نور و ضیای تو کجاست
هوش مصنوعی: من بندهای نافرمان هستم، پس رضایت تو کجاست؟ تا اینکه درون قلبم نور و روشنایی تو کجاست؟
ما را تو بهشت اگر بطاعت بخشیآن بیع بود لطف وعطای تو کجاست
هوش مصنوعی: اگر تو ما را در بهشت جای دهی به خاطر اطاعتمان، پس کرم و لطف تو کجاست در این معامله؟