شمارهٔ ۱۰۲
هوش مصنوعی: در این متن، شاعر به خداوند دعا می‌کند و به نوعی از دشواری‌های انسان در توبه و پشیمانی می‌گوید. او می‌پرسد که اگر توبه به معنای بیگناهی است، پس در این دنیا چه کسی توبه‌کار است و اگر توبه به خاطر پشیمانی است، پس چه کسی گناهکار است. شاعر از کمبود صبر و آرامش خود شکایت می‌کند و بیان می‌کند که نه خوشحال است، نه صبور، و در حالت ایستایی و رنج به سر می‌برد.
الهی اگر توبه به بیگناهی است پس در این جهان تائب کیست و اگر به پشیمانی است پس در جهان عاصی کیست؟ الهی صبر از من رمید و طاقت من شدسست، تخم آرام کشتم بیقراری رست، نه خرسندم نه صبور، نه مهجورم و نه رنجور
هوش مصنوعی: خدایا، اگر توبه به معنای پاکی است، پس در این دنیا چه کسی میتواند توبهکاری باشد؟ و اگر توبه به خاطر پشیمانی است، پس در این عالم چه کسی گناهکار است؟ خدایا، صبر از من رفته و طاقت ندارم. آرامش را از دل خود دور کردهام و به بیقراری دچار شدهام. نه از شرایط موجود راضی هستم، نه صبر و حوصلهای دارم، نه از تنهایی رنج میبرم و نه احساس درد میکنم.