شمارهٔ ۱۰۶
هوش مصنوعی: در این بیت‌ها به احوالات عاشقانه و دردهای عشق اشاره شده است. شاعر به عمق درد و رنجی که در عشق تجربه می‌کند، معترف است و بیان می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند این درد را از بین ببرد. همچنین او به غم و مصیبت خود به کسی سخن نمی‌گوید، زیرا بوی درد و سوز دلش به خوبی گویای حال اوست. در واقع، این شعر حاکی از تنهایی و غم عمیق یک عاشق است.
دل درد تو را بجان مداوانکنددر عشق تو جهان زغم محابا نکند
هوش مصنوعی: دل به خاطر درد و رنج تو هرگز آرام نخواهد شد و در عشق تو هیچ چیز نمی‌تواند از غم و اندوه دوری کند.
ما را و غمت بکس نگوئیم اگربوی جگر سوخته رسوا نکند
هوش مصنوعی: ما و غم تو را به کسی نمیگوییم، مگر اینکه بوی جگری که سوخته، ما را رسوا کند.