شمارهٔ ۱۱۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دعا و خواستههای قلبیاش اشاره میکند. او از خداوند مهربان و بزرگ طلب کمک میکند تا روزی از زحمتهای زندگی و دردهای وجود رهایی یابد و به آرامش و خوشی با دوست خود نائل شود. این دعا نشاندهنده longing شاعر برای آزادی از محدودیتها و رسیدن به آرامش است.
الهی ای مهیمن اکرم، ای محتجب معظم، ای متجلی به کرم، ای قسام پیش از لوح و قلم بادا روزی که باز رهم از زحمت حوا و آدم، آزاد شوم از بند وجود و عدم، از دل بیرون کنم این حسرت و ندم و با دوست بیاسایم یک دم
هوش مصنوعی: ای پروردگار بزرگ و مهربان، ای با عظمت و با وقار، ای نمایان بر همه با لطف و بخشش، ای تقسیم‌کننده مقدرات پیش از آنکه لوح و قلم وجود داشته باشند. آرزو دارم روزی برسد که از زحمات و مشکلات حوا و آدم رها شوم و از بندهای وجود و عدم آزاد گردم، تا بتوانم حسرت‌ها و اندوه‌ها را از دل بیرون کنم و لحظه‌ای در کنار دوستانم آرامش بیابم.