شمارهٔ ۱۲۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند درخواست میکند که دلش را بگشاید و آرامشی برای جانش فراهم کند. او از خداوند میخواهد که در روز خوب نصیبش کند، در حالی که خود را ناتوان و تهی از امکانات میبیند. شاعری به امید رحمت و کمک الهی است.
الهی چه شود که دلم را بگشائی و از خود مرهمی برجانم نهی، من سود چون جویم که دو دستم از مایه تهی، نگر که بفضل خود افکنی مرا در روز بهی
هوش مصنوعی: ای کاش دل مرا بگشایی و بر جانم از خود دارویی بگذاری. من چگونه میتوانم سودی ببرم وقتی که دستهایم از منابع خالی است؟ نگاه کن که با لطف خود مرا در روزی خوب قرار دهی.