شمارهٔ ۱۵۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و ارادت به خداوند است. شاعر می‌گوید که هر چه سختی و رنج کشیده‌اند، همه به لطف خداوند شیرین و خوشایند شده است. او به این نکته اشاره می‌کند که هیچ‌گاه در عشق خدا صبور نبوده و در هر کجایی که رفته‌اند، به دنبال دوستی و محبت خداوند بوده‌اند. در نهایت، شاعر ابراز می‌کند که حتی اگر جان خود را در این راه بدهند، آن را پسندیده و گرامی می‌دارند.
الهی کشیدیم آنچه کشیدیم همه نوش گشت چون آوای قبول شنیدیم، دانی که هرگز در مهر شکیبا نبودیم و بهر کوی که رسیدیم حلقه در دوستی تو گرفتیم، و بهر راه که رفتیم بر بوی تو آن راه را بریدیم، دل رفت مبارک باد، گر جان برود در این راه پسندیدیم
هوش مصنوعی: ما آنچه را که تجربه کردیم به خوبی و شوق پذیرفتیم. میدانی که هیچ‌گاه در عشق و محبت صبور نبودهایم و در هر مکانی که رفتیم، در دوستی تو حلقهزدیم. در هر مسیری که قدم گذاشتیم، بوی تو ما را به جلو راند. دل مبارک است اگر جانمان نیز در این راه فدای عشق تو شود، ما این را میپسندیم.