شمارهٔ ۱۵۲
هوش مصنوعی: این متن به تعبیری از بزرگی و بی‌نهایتی فضائل الهی اشاره دارد. الهی به مثل کوهی استوار و فضل او مانند دریا گسترده و بی‌پایان است. هیچ‌گاه کوه فرسوده و دریا کم نمی‌شود. این نشان‌دهنده‌ی فراوانی و ثبات رحمت و عنایت خداوند است. در نهایت، این شعر بیان می‌کند که خوشبختی واقعی در دوستی با خداوند یکتا و بی‌همتاست.
الهی عنایت تو کوه است و فضل تو دریا، کوه کی فرسود و دریا کی کاست؟ عنایت تو کی جست و فضل تو کی واخواست، پس شادی یکی است که دوست یکتاست
هوش مصنوعی: پروردگارا، لطف تو مانند کوهی است عظیم و نعمتهای تو همچون دریایی بی‌پایان است. کوه هرگز فرسوده نمی‌شود و دریا هیچ‌گاه خالی نمیگردد. کسی نمیتواند لطف تو را جستجو کند و از نعمتهای تو بیبهره بماند. پس، شادی تنها در دوستی با توست که یکتا و بی‌همتاست.