شمارهٔ ۱۶۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند درخواست میکند که کسی را که خود او را به راه راست هدایت کرده، در معرض آشکار شدن گناه قرار ندهد. او به رحمت و لطف خداوند اشاره میکند و میخواهد که خداوند همواره در سایه رحمتش نگهدارد. شاعر به قدرت الهی اشاره دارد که مانند آبی که به سنگ میرسد، میتواند زندگی و رشد را به وجود آورد. او درختی را وصف میکند که بارش شادی، انس و آزادی است و ریشه‌اش به وفا و شاخش به رضا وابسته است. میوه این درخت معرفت و صفا و حاصل آن دیدار با خداوند است.
الهی مران کسی را که تو خود خواندی، آشکار مکن گناهی را که تو خود پوشیدی، کریما خود برگرفتی و کس نگفت که بردار، اکنون که برگرفتی مگذار و در سایه لطف خود میدار و جز به فضل و رحمت خود مسپار الهی آب عنایت تو به سنگ رسید، سنگ بار گرفت، درخت رویانید درخت میوه بار گرفت چه درختی؟ درختی که بارش همه شادی، مزه اش همه انس و بویش همه آزادی، درختی که ریشه آن در زمین وفا، شاخ آن برای رضا، میوه آن معرفت و صفا، حاصل آن دیدار و لقاء
هوش مصنوعی: ای خدا، کسی را که تو خود به جانب خود فراخواندی، از نظرها دور کن و گناهی را که خود پنهان کرده‌ای، آشکار مکن. ای کریم، خودت بار گناه را برداشت کردی و هیچ‌کس نگفت که این کار را بکن، اکنون که این بار را بر دوش گرفتی، آن را رها مکن و در سایه لطف خود نگه‌دار. جز به فضل و رحمت خود به کسی وا مگذار. ای خدا، آب عنایت تو به سنگ رسید، سنگ بار گرفت و درختی رویانید که میوه‌اش شادی است، طعمش انس و بویش آزادی. این درختی است که ریشه‌اش در زمین وفا و شاخه‌اش برای جلب رضایت توست. میوه‌اش معرفت و صفاست و حاصل آن دیدار و نزدیکی با توست.