شمارهٔ ۲۲۵
هوش مصنوعی: این متن به نوعی ابراز پشیمانی و اندوه دربارهٔ گذر زمان و ناپایداری زندگی را بیان می‌کند. گوینده از عدم شکرگزاری به خاطر نعمت‌ها و قدر نشناسی از عمر خود سخن می‌گوید و به این موضوع اشاره می‌کند که باید قبل از اینکه دیر شود، از گناهان خود توبه کرده و به پروردگار رجوع کنیم. او از خداوند می‌خواهد که ندامت او را بپذیرد و به او در این مسیر کمک کند.
الهی دریغا که روزگار بر باد دادیم و شکر نعمت ولی نعمت نگزاردیم دریغا که قدر عمر خویشتن نشناختیم و از کار دنیا به اطاعت مولی نپرداختیم، دریغا که عمر عزیز بسر آمد و روزگاربگذشت
هوش مصنوعی: ای کاش میدانستیم که زمان را بیهوده سپری کردیم و شکر نعمتهای کسی را که به ما لطف داشت به جا نیاوردیم. ای کاش ارزش عمر خود را میدانستیم و به جای پرداختن به کارهای دنیوی، به اطاعت از مولای خود میپرداختیم. افسوس که عمر گرانبها به پایان رسید و روزگار گذشت.
ای خداوندان مال الاعتبار الاعتبارای خداوندان قال الاعتذار الاعتذار
هوش مصنوعی: ای صاحبان مقام و اعتبار، ای کسانی که در گفتار و سخنرانی خود، به عذرخواهی و توجیهات میپردازید.
پیش از این کاین جان عذر آور فروماند ز نطقپیش از آن کین چشم عبرت بین فروماند ز کار
هوش مصنوعی: قبل از اینکه این جان از گفتوگو بازماند، چشم عبرتناک از کار و حیرت، در میماند.
تو به پیش آرید و نادم از گنه کاری خویشچشم گریان جان لرزان رو سوی پروردگار
هوش مصنوعی: به جلو برو و از خطاهای خود پشیمان باش. با چشمانی گریان و قلبی لرزان به سوی پروردگارت حرکت کن.