مناجات شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خداوند اشاره می‌کند و می‌گوید که خدا او را به‌گونه‌ای آفریده است که او نمی‌تواند به تنهایی بر زحمات و تلاش‌های خود تکیه کند و همه چیز را از نعمت‌ها و لطف‌های الهی می‌داند. در واقع، او به محدودیت‌های انسانی و وابستگی به خداوند اشاره می‌کند.
الهی تو دوختی من در پوشیدم و آنچه در جام ریختی نوشیدم هیچ نیاید از آنچه کوشیدم.
هوش مصنوعی: ای خدا، تو لباس را بر تن من دوزی و من آن را بر تن کردم، و آنچه را که در جامی ریختی، من نوشیدم. هیچ چیز از آنچه که من تلاش کردم، نمیآید.