مناجات شمارهٔ ۷۱
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از احساس عمیق حسرت و درد سخن می‌گوید و خود را به پروانه‌ای تشبیه می‌کند که در آتش چراغ در حال سوختن است. او نه تنها از رنج‌های زندگی سخن می‌گوید، بلکه به دل‌تنگی و آلام عاطفی نیز اشاره می‌کند. این تصویر نشان‌دهنده ناامیدی و عذاب درونی اوست.
الهی در آتش حسرت آویختیم چون پروانه در چراغ، نه جان رنج دیده نه دل اَلَم داغ.
هوش مصنوعی: ما مانند پروانه‌ای که به سوی چراغ می‌رود، در آتش حسرت گرفتار شده‌ایم. نه جان ما تحمل رنج را دارد و نه دل‌مان توانایی تحمل داغی را دارد.