مناجات شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات احساسات عمیق و متناقض خود را بیان می‌کند. او از وضعیت درونی‌اش صحبت می‌کند که در آن آرامش ظاهری (آب) و آتش درونی (عواطف و خواسته‌ها) را تجربه می‌کند. همچنین به حس درد و رنجی اشاره دارد که بر او غلبه کرده و هیچ درمانی ندارد. در نهایت، به چیزی اشاره می‌کند که وصف آن فراتر از کلمات است و نمی‌تواند به خوبی بیان شود.
الهی در سر آب دارم، در دل آتش، در باطن ناز دارم، در باطن خواهش در دریایی نشستم که آنرا کران نیست، بجان من دردیست که آنرا درمان نیست، دیدهٔ من بر چیزی آید که وصف آن بزبان نیست.
هوش مصنوعی: در سر من آبی وجود دارد، در دل آتش حس میکنم، در باطن خود ناز و لطافت دارم و در درونم خواستههایی وجود دارد. در دریایی نشستهام که انتهایی برای آن نیست. در وجودم دردی هست که هیچ درمانی برای آن وجود ندارد و چشمانم به چیزی مینگرد که توصیفش با کلمات ممکن نیست.