مناجات شمارهٔ ۱۰۰
هوش مصنوعی: در این متن، شاعر به خداوند متعال می‌پردازد و او را به عنوان نیرومندترین و حاکم بر کائنات معرفی می‌کند. او معتقد است که همه چیز تحت فرمان و تدبیر الهی است و خداوند سرکشان و جباران را به زانو در می‌آورد. همچنین شاعر از خدا می‌خواهد که به همه انسان‌ها در هنگام عجز کمک کند و توبه و عذر آن‌ها را بپذیرد. در نهایت، او به خداوند به عنوان کسی که از اسرار دلها آگاه است، اشاره می‌کند و از او درخواست بخشش و رحمت دارد.
الهی ای آنکه گردون رام تقدیر تو است و رقبهٔ عالمیان مسخر تدبیر تو است و سر سرکشان بستهٔ تو و جباران شکستهٔ تو و دوزخ زندان تو و فردوس بُستان تو و در آسمانها سلطان تو و زمین بحُکم و فرمان تو، در دلها پنهان تو، در آخرت عیان تو که عبدالله عذر بکاست اما غذر نخواست.
هوش مصنوعی: ای خداوندی که آسمانها زیر سایه تقدیر تو آرام گرفتهاند و سرنوشت جهانیان به دست تدبیر تو رقم میخورد. سرکشترین و ستمگران در اختیار تو هستند و دوزخ به عنوان زندان تو و بهشت همچون باغ توست. در آسمانها تو سلطانی و زمین طبق فرمان تو میچرخد. تو در دلها پنهانی و در آخرت نمایان خواهی شد. عبدالله از کردهاش عذر می‌آورد، اما عذری از تو نمیخواهد.
ای واقف اسرار ضمیر همه کسدر حالت عجز دستگیر همه کس
هوش مصنوعی: ای کسی که به رازهای قلب مردم آگاهی، در زمان ضعف و ناتوانی، به کمک همه آمدهای.
از هر گُنهم توبه ده و عذر پذیرای توبه ده و عذر پذیر همه کس
هوش مصنوعی: ای کسی که توبه را میپذیری و عذرها را میبخشی، از هر گناهی که مرتکب شدم، مرا ببخش و عذر من را قبول کن.