مناجات شمارهٔ ۱۲۵
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از درد فراق و جدایی سخن می‌گوید و به توصیف تأثیرات آن بر طبیعت می‌پردازد. او می‌گوید که چگونه جدایی می‌تواند کوه‌ها را به هامون (دریاچه‌ای در ایران) و هامون را به جیحون (رودی بزرگ) تبدیل کند و در نهایت، جیحون را پر از خون کند. در آخر، شاعر از خود می‌پرسد که با این دل ضعیف و شکننده‌اش، چگونه می‌تواند این همه درد و رنج را تحمل کند.
الهی فراق کوه را هامون کند، هامون را جیحون کند، حیحون را پر خون کند، دانی که با این دل ضعیف چون کند.
هوش مصنوعی: خدای من، جدایی کوه را به هامون تبدیل میکند، هامون را به جیحون میسازد، جیحون را پر از خون میکند. آیا میدانی که این دل ضعیف با این همه درد چه خواهد کرد؟