مناجات شمارهٔ ۱۳۰
هوش مصنوعی: این متن به نوعی دعا و ندا به خداوند است. گوینده بیان میکند که در جستجوی خداوند، او را در حالتی متفاوت یافته است؛ به جای جستجوی او، خود را در فراموشی از خود دیده و خود را در جستجوی الهی حس کرده است. در نهایت، تاکید میشود که خداوند آغاز و پایان همه چیز است و عشق حقیقی نیاز به از خود گذشتگی دارد. دنیا به نوعی بندگی برای خداست و باید در این بندگی باقی ماند تا رد نشد.
الهی اگر کسی تو را به جُستن یافت من ترا بگریختن یافتم، اگر کسی تو را به ذکر کردن یافت من تو را بخودفراموش کردن یافتم، اگر کسی ترا بطلب یافت من خود طلب از تو یافتم، خدایا وسیلت به تو هم تویی،اول تو بودی و آخر هم تویی.
هوش مصنوعی: خداوند، اگر کسی تو را در جستوجو پیدا کند، من تو را در فرار از خود یافتم. اگر کسی تو را در ذکر و یادآوری بیابد، من تو را در فراموش کردن خود پیدا کردم. اگر کسی به دنبال تو برود، من خود را در جستوجوی تو یافتم. ای خدا، وسیلهای برای رسیدن به تو نیست جز خود تو، تو آغاز و پایان همه چیز هستی.
تا در رهٔ عشق ا و مجرد نشویهرگز زخود خویش بیخود نشوی
هوش مصنوعی: تا زمانی که در مسیر عشق او قرار نگرفتهای و از خودت آزاد نشدهای، هرگز نمیتوانی واقعاً از خود بیخود شوی و به حالت تسلیم درآیی.
دنیا همه بند تو است بر درگهٔ اودر بند قبول باش تا رد نشوی
هوش مصنوعی: دنیا تمام وابستگیات به خداست، پس در درگاه او به حالت پذیرش و تسلیم باش تا از درگاهش طرد نشوی.