مناجات شمارهٔ ۱۳۲
هوش مصنوعی: این شعر به ارتباط نزدیک و مهربانانه خداوند با انسانها اشاره دارد. شاعر میگوید که خداوند از خود ما به ما نزدیکتر و مهربانتر است. هر کاری که ما انجام میدهیم، شاید نتیجهاش بر ما باشد، اما آنچه خداوند انجام میدهد، بیشتر به خاطر کرم و رحمت اوست و نه به خاطر جزا و پاداش. در واقع، اعمال خداوند همیشه به نفع ماست و نشاندهنده مهربانی بیپایان اوست.
الهی ای نزدیکتر به ما از ما، مهربانتر از ما بمه ما، نوازندهٔ ما بی ما، بَکَرم خویش نه بسزای ما، هر چه کردیم تاوان بر ما، هر چه تو کردی باقی بر ما، هرچه کردی بجای ما، بخود کردی نه سزای ما.
هوش مصنوعی: ای خداوند، تو به ما نزدیکتری از آنچه خود ما هستیم و مهربان‌تری از هر آنچه که در وجود ماست. تو نوازشگر ما هستی حتی در نبود ما، و نعمت‌های تو به خودی خود به ما تعلق ندارد. هر آنچه که ما انجام داده‌ایم عواقبش بر دوش ماست و هر آنچه که تو انجام داده‌ای، برای ما باقی مانده است. آنچه تو برای ما انجام دادی، در واقع برای خودت بوده و نه به خاطر پاداشی به ما.