مناجات شمارهٔ ۱۳۸ - خواجه عبدالله انصاری

الهی تا بنده را خواندی بنده در میان مردم تنهاست و تا گفتی بیا هفت اندام او شنواست از آدمی چه آید قدر او پیداست کیسه تهی و باد پیماست، این کار پیش از آدم و حواست، و عطا بیش از خوف و رجاست اما آدمی بسبب دیدن مبتلاست، به ناز کسی است که از سبب دیدن رهاست و با خود به جفاست.

ای دوست بجملگی تو را گشتم منحقا که دراین سخن نه ذوق است و نه فن

گر تو ز خودی خود برون جستی پاکشاید صنما بجای تو هستم من