مناجات شمارهٔ ۱۴۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند میخواهد که دلش را به آرامش و سکون برساند و بر جانش مرهمی نهد. او با ناامیدی از وضعیت خود، به دنبال سود و برکت است و از خدا میخواهد با لطف و رحمتش او را در روزهای خوب و خوشبختی یاری کند.
الهی چه شود که دلم را بگشایی و از خود مرهمی بر جانم نهی، من سُود چون جویم که دو دستم از مایه تهی، مگر که بفضل خود افگنی مرا در روز بهی.
هوش مصنوعی: ای خدا، چه خوب میشود اگر دل مرا به شوق بگشایی و آرامشی برای جانم قرار دهی. من در جستجوی سود و بهره هستم ولی دستانم از نعمت و مایه خالی است. مگر اینکه به لطف و کرم خود، روزی خوب به من عطا کنی.