مناجات شمارهٔ ۱۶۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نوعی رابطه پر رمز و راز و پر تحول با خداوند اشاره می‌کند. گاهی خداوند او را به پایین آمدن یا دور شدن دعوت می‌کند و در موقعیت‌های مختلف، دستورات متفاوتی می‌دهد. این نوسانات باعث می‌شود شاعر به فکر بیفتد که آیا این رفتارها نشانه‌ای برای نزدیکی به خداست یا به نوعی به رستاخیز و بازگشت به منشاء خود اشاره دارد. او از مهربانی و صبوری خداوند یاد می‌کند و حتی اگر دنیا به دشمنی با وی برخیزد، در کل وجود او با خداوند را کافی می‌داند. شاعری که در هر حال دوستش خداوند است، چه در اوج عزت و چه در مقام خوار بودن.
الهی گاه میگویی فرود آی، گاه میگویی بگُریز، گاه فرمایی بیا، گاه گویی بپرهیز، خدای این نشان قربت است، یا محض رستاخیز ؟ هرگز بشارت ندیدم تهدید آمیز، ای مهربان بُردبار، ای لطیف نیک بار، آمد بدرگاه، خواهی به ناز دار و خواهی خوار دار
هوش مصنوعی: ای خدا، گاهی به من میگویی که پایین بیا، گاهی میگویی فرار کن، گاهی دعوت به آمدن میکنی و گاهی هشدار میدهی که دوری کن. آیا این نشان از نزدیکی و صمیمیت است یا نشانه‌ای از قیامت و رستاخیز؟ هیچگاه وعدهای که تهدیدآمیز باشد ندیدم. ای مهربان و بردبار، ای لطیف و نیکوکار، اگر بخواهی با ناز و محبت با من رفتار کن و اگر بخواهی با خشونت و تحقیر.
گر شوند این خلق عالم سر بسر خصمان منمن روا دارم نگارا چون تو باشی آن من
هوش مصنوعی: اگر همه انسانها دشمنان من شوند، من این را تحمل میکنم، زیرا وجود تو برایم کافی است.