مناجات شمارهٔ ۱۶۶
هوش مصنوعی: این متن درخواست و نیایش شخصی است که از خداوند می‌خواهد به رنج‌ها و نارسایی‌های خود توجه کند. او بیان می‌کند که دلش پر از حسرت و جسمش مملو از درد و غم است. او از خدا می‌پرسد که چرا به او چنین حالتی داده است، و به این نکته اشاره می‌کند که او نه از نظر ارزشی بالا بوده که برگزیده شود و نه ارزشی پایین داشته که به اشتباه انتخاب شده باشد. بلکه او به خاطر رحمت و مهربانی خداوند برگزیده شده است و هر عیبی که داشته، خداوند آن را پوشانده است.
الهی این دل من کان حسرت است و تن من مایهٔ درد و غم خدایا نیارم گفت که اینهمه چرا بهره من، خداوندا ما نه ارزانی بودیم تا ما را بر گزیدی و نه نا ارزانی بودیم که به غلط بر گزیدی، بلکه به خود ارزانی کردی تا برگزیدی و هر عیب که میدیدی بپوشیدی.
هوش مصنوعی: خدای من، این دل من پر از حسرت و تن من مملو از درد و غم است. خداوندا، نمیخواهم بپرسم که چرا این همه رنج نصیب من شده است. ما نه آنقدر ارزشمند بودیم که تو ما را انتخاب کنی و نه آنقدر بیارزش که به اشتباه برگزیده شوی؛ بلکه خودت به ما ارزش دادی تا ما را انتخاب کنی و هر عیبی که در ما بود، از چشم تو پنهان ماند.