مناجات شمارهٔ ۱۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و اهمیت نعمت‌های الهی اشاره می‌کند. از آبی که به سنگ می‌رسد و باعث رشد درخت می‌شود، سخن می‌گوید. درختی که از آن میوه‌هایی با طعم شادی و آزادی تولید می‌کند. ریشه این درخت در وفا، شاخ آن در رضا و میوه‌اش معرفت و صفاست. در نهایت، حاصل این درخت، دیدار و ارتباط نزدیک با محبوب است.
الهی آب عنایت تو به سنگ رسید، سنگ بار گرفت، سنگ درخت رویانید درخت میوه بار گرفت چه درختی ؟ درختی که بارش همه شادی، مزه اش همه انس و بویش همه آزادی درختی که ریشهٔ آن در زمین وفا، شاخ آن برای رضا، میوهٔ آن معرفت و صفا، حاصل آن دیدار و لقا
هوش مصنوعی: ای خدا، رحمت تو به سنگی رسید و سنگ به بار نشست، سپس سنگ درختی را رویاند که میوهای خوشبو و پرخوشی داشت. این درخت، بارش شادی، طعمش صمیمیت و بویش آزادی است. ریشهاش به زمین وفا وصل است، شاخهاش برای رضایت تو و میوه‌اش معرفت و خلوص را به ارمغان میآورد. حاصل آن درخت، دیدار و وصال با تو است.