مناجات شمارهٔ ۱۷۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند درخواست میکند که کسی را که خود او به درگاهش خوانده، از گناهانش رسوا نکند و گناهان او را که خود پوشیده، فاش نکند. از خداوند میخواهد که بركاتش را از این فرد دریغ نکند و او را تحت سایه لطف خود نگه دارد و به جز به رحمت و فضل خود، به شخص دیگری نسپارد.
الهی مران کسی را که تو خود خواندی ف آشکار مکن گناهی را که تو خود پوشیدی، کریما خود بر گرفتی و کس نگفت که بردار، اکنون که بر گرفتی مگذار و در سایهٔ لطف خود میدار و جُز به فضل و رحمت خود مسپار.
هوش مصنوعی: خدای من، کسی را که خودت او را به سوی خود دعوت کرده‌ای، از رحمت خود دور مکن. گناهی را که خودت در پوشش قرار داده‌ای، آشکار نکن. ای کریم، خودت بار گناهان او را برداشتی و هیچ‌کس نگفت که آن را بردار. حالا که این بار را برداشته‌ای، بگذار در سایه‌ی لطف و رحمتت باقی بماند و او را جز به فضل و رحمت خودت واگذار نکن.