مناجات شمارهٔ ۱۷۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به حسرت و longing خود اشاره می‌کند و از خداوند می‌خواهد که روزی را به او نشان دهد که در آن وجود خداوند را حس کرده و خود را گم کرده است. او می‌گوید که اگر آن روز را بیابد، نجات خواهد یافت و اگر خدا را در یابد، از نبود خود راضی خواهد بود. به نوعی، شاعر به رابطه عمیق‌اش با خداوند و احساس تنهایی و خودگم‌کردگی‌اش در این دنیا اشاره می‌کند.
الهی آن روز کجا باز یابم که تو مرا بودی و من نبودم تا بآ روز نرسم میان آتش و دودم اگر به دو گیتی آن روز را باز یابم بر سُودم و اگر بود تو خود را در یابم به نبود خود خشنودم. خدایا من کُجا بودم که تو مرا خواندی من نه منم که تو مرا ماندی.
هوش مصنوعی: خداوندا، آن روزی که تو در کنارم بودی و من از تو غافل بودم را کجا پیدا کنم؟ آن روزی که در میان آتش و دود بودم و هیچ به یاد تو نبودم. اگر بتوانم آن روز را در دو جهان بیابم، برایم سودی خواهد داشت و اگر تو را در آن روز بشناسم، با نبودن خودم هم خوشنود میشوم. ای خدا، من کجا بودم که تو مرا دعوت کردی؟ من که خودم نیستم، تو چرا به حضور من ادامه دادی؟