مناجات شمارهٔ ۱۷۲
هوش مصنوعی: در این متن، شاعر به عظمت و شکوه الهی اشاره می‌کند و می‌گوید که وجود خداوند مانع از آن می‌شود که کسی به خود متکی باشد. او بیان می‌کند که هرچند انسان‌ها تلاش می‌کنند چیزی به دست آورند، در نهایت تمام چیزهایی که دارند از خداوند است و هیچ چیز دائمی نیست. در نهایت، درد و رنج‌های ما ناشی از ذات مادی‌مان است و بهتر است به جای تمرکز بر این مادیات، به حقیقت وجود پرداخته شود.
الهی جلال عزت تو جای اشارت نگذاشت و محو اثبات تو راه اضافت برداشت تا گم گشت آنچه بنده در دست داشت. خداوندا از آن تو می فزود و از آن بنده می کاست تا آخر همان ماند که اول بود راست.
هوش مصنوعی: خداوندا، جلال و عزت تو به قدری عظیم است که نمیتوان به آن اشارهای کرد و وجود تو به قدری متعالی است که هر چیزی دیگری در مقایسه با آن بیارزش می‌شود. به همین دلیل آنچه را که بنده در دست داشت، گم شد. تو همیشه بر افاضه و بخششهای خود میافزایی و بنده در عمل، چیزی از دست میدهد، اما در نهایت همان چیزی که از ابتدا وجود داشت، جاودانه باقی میماند.
محنت همه در نهاد آب و گل ماستپیش از دل و گل چه بود آن حاصل ماست
هوش مصنوعی: مشکلات و رنج‌های ما از ذات و سرشت ما ناشی می‌شود و قبل از اینکه احساسات و زیباییها وجود داشته باشند، آنچه در وجود ما بوده، همین سختیها بوده است.