مناجات شمارهٔ ۱۷۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی از ناامیدی و بیدلی است. گوینده از روزی بد و نحسی خود گلایه می‌کند و نگران است که تنها حسرت و ناکامی نصیبش شود. او می‌گوید نمی‌داند چگونه از سرنوشتش فرار کند و در شرایط سخت و دشوار چه باید بکند. این احساس درماندگی و سردرگمی در زندگی را به خوبی نشان می‌دهد.
الهی این چه بد تر روزی است ترسم که مرا از تو جُز حسرت نه روزی است، خداوندا از بخت خود چون بپرهیزم و از بودنی کُجا گریزم ؟ و ناچاره را چه آمیزم ؟ و در هامون کجا گریزم
هوش مصنوعی: پروردگارا، این چه روزهای بدی است که میگذرد! میترسم که جز حسرت چیزی نصیبم نشود. خدایا، چگونه میتوانم از سرنوشتم فرار کنم و از این وضعیت ناخوشایند به کجا بروم؟ چه باید بکنم در این ناچاری و در این بیچارگی؟ و اگر بخواهم از این بیابان بگریزم، به کجا میتوانم بروم؟