مناجات شمارهٔ ۱۹۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با دلی خسته و خالی از دست، به درگاه الهی آمده و از او خواسته است که به او امید و آرامش ببخشد. او به شدت آرزومند است که با مرهمی بر دلش، شرایطش بهتر شود.
الهی آمدم با دو دست تهی، سوختم به امید روز بهی، چه باشد اگر بر این دل خسته ام مرهم نهی.
هوش مصنوعی: ای خدای من، به سوی تو میآیم در حالی که دستهایم خالی است و در انتظار روزی روشن و خوب سوختهام. چه اشکالی دارد اگر بر این دل خستهام التیامی بگذاری؟