مناجات شمارهٔ ۱۹۹
هوش مصنوعی: این متن به دعا و نیایش اختصاص دارد که در آن فرد درخواست میکند خداوند به او نور و محبت عطا کند و از او بخواهد که پردههای ناپیدایی را از چشمانش بردارد. او از خداوند میخواهد که او را در مسیر صحیح هدایت کند و از وظایف و کارهای ناپسند دور کند. در واقع، این درخواست برای نزدیکی به خداوند و درک بهتر از وجود اوست.
الهی تو آنی که نور تجلی بر دلهای دوستان تابان کردی و چشمه های مهر در سر ایشان روان کردی، تو پیدا و به پیدایی خود در هر دو گیتی نا پیدا کردی. ای نور دیدهٔ آشنایان و سُوز دل دوستان و سرور جان نزدیکان، همه تو بودی و تویی، تو نه دوری تا ترا جوینده نه غافل تا ترا پرسند، نه ترا جز بتو یابند. خداوندا یکبار این پردهٔ من از من بردار، و عیب هستی من از من وادار و مرا در دست کوشش مگُذار بار خدایا کردار از ما در میار و زبان ما از ما وادار.
هوش مصنوعی: خدایا، تویی که نور تجلی‌ات بر دلهای دوستانت روشنایی بخشیده و چشمه‌های عشق را در وجودشان جاری کرده‌ای. تو را در دو دنیای مختلف نمی‌توان یافت زیرا خود را به گونه‌ای پنهان کرده‌ای. ای روشنی چشمان آشنایان و آتش در دلهای دوستان و شادی جان نزدیکان، همه چیز تو هستی و تویی. تو نه از ما دوری که ما به دنبالت بیفتیم و نه غافلی که ما از تو سوال کنیم، و نه کسی جز تو را می‌تواند پیدا کند. خداوندا، لطفاً یک بار پرده‌ای که بر وجود من افتاده را کنار بزن و عیب‌های وجودم را از من بزدای و مرا درگیر خودت نکن. بار الها، اعمال ما را مدیریت کن و زبان ما را به کار گیر.