مناجات شمارهٔ ۲۰۰
هوش مصنوعی: در این متن شاعر به تأملات خود دربارهٔ آفرینش و نسبت خود با خداوند می‌پردازد. او می‌گوید که هر آنچه را که در زندگی می‌بیند و می‌شناسد، تحت تأثیر حضور خداوند است. همچنین از خداوند می‌خواهد که آنچه را بدون وجود او ساخته، فراموش نکند و به او واگذار کند. شاعر همچنین به شدت تحت تأثیر خیالات و تصورات خود از خداوند است و می‌گوید که در هر چیزی که نگاه می‌کند، تجلی خدا را می‌بیند.
الهی هر چه نشان می شمردم پرده بود و هر چه مایه می دانستم بهیده بود. ای کردگار نیکو کار آنچه بی ما ساختی بی ما راست دار و آنچه تو بر تاوی به ما مسپار.
هوش مصنوعی: خداوند، هر چیزی که به آن فکر میکردم، فقط یک پرده بود و هر چیزی که به عنوان ویژگی یا ارزش در نظر میگرفتم، بیاساس بود. ای خداوند نیکوکار، آنچه که بدون ما خلق کردی را به خودمان واگذار کن و آنچه که تو به ما القا میکنی، به ما نسپار.
از بسکه دو دیده در خیالت دارمدر هرچه نگه کنم تویی پندارم
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه همیشه در ذهنم به تو فکر میکنم، هر چیزی را که میبینم تو را در آن تصور میکنم.